دل نوشته ای از شاعری گمنام

 دوره گردم دار قالي مي خرم                     كاسه و ظرف سفالي مي خرم 

                                   گر نداري كوزه خالي مي خرم 

 اشك در چشمان بابا حلقه بست            عاقبت آهي زد و بغضش شكست

 آخر سال است و نان در سفره نيست       اي خدا شكرت كه اين هم زندگي
بوي نان تازه هوش از ما ربود                   اتفاقا مادرم هم روزه بود
چهره اش ديدم كه لك برداشته                 دست خوش رنگش ترك برداشته 

 سوختم،ديدم كه بابا پير بود                   بد تر از آن خواهرم دلگير بود

 باز آواز درشت دوره گرد                           پرده انديشه ام را پاره كرد

 خواهرم بي روسري بيرون دويد               گفت:آقا! سفره خالي مي خريد؟