نامه ای به یک دوست

دوست خوبم سلام

امیدوارم که حالت خوب باشد.اما نه.مگر می شود حال چون تویی که آخر خوبی هایی بد باشد.بگذار از همین اول خیالت را راحت کنم:الان که این نامه را می نویسم احساس می کنم که چقدر نیازمند توام.اما حیف... .

حیف که قدرت را ندانستم.اعتراف میکنم که قدرت را ندانستم.آنگاه که چمدان چرخدار کوچکت را می بستی من خواب بودم.کاش همان لحظه از خواب غفلت بیدارم می کردی تا برای یک لحظه بیشتر تو را می دیدم.

دوست خوبم

اکنون دقایق بی شماری است که غریبانه در کنج این بیغوله رفتنت را در ذهن مرور می کنم.چه آرام بودی و با وقار.در سپیدی چشمانت پاکی قلبت را دیده بودم اما صد افسوس که دست چپاولگر زمان بند مشکلات بر پایم بسته بود.می دانم...شاید تو هم به اندازه من دلتنگ باشی اما چه می شود کرد؟

دوست خوبم

آخرین نگاهت هنوز جلو چشمانم است.صدایت را در گوشم می شنوم.آخرین رفتنت را به یاد دارم.چه معصومانه رفتی.اکنون با خود فکر می کنم که چگونه این آخرین تابلو نگاهت را بر دیوار قلبم جای دهم.چگونه آخرین عکس یادگاری نفسهایت را در آلبوم تنهایی ام پنهان کنم.هنوز بوی عطرآگین نفسهایت را به یاد دارم.هر روز به امید استشمام آخرین یادگاریت از خواب بیدار می شوم.

دوست خوبم

"اگر از احوال من جویا باشی من خوبم.ملالی نیست جز دوری شما."و واقعا هم همین طور است.هر روز که از قید و بند عقل معاش و کار مادی رها می شوم احساس می کنم که چقدر از تو دورم.صدای نفسهایت را و صدای تپش قلبت را می شنوم اما به اندازه سیصد و بیست و چهار کیلومتر تنهایی با تو فاصله دارم.هنوز طعم شیرین آخرین سیب سرخی که خودت پوست کنده بودی در کامم است.هر روز فکر آن می افتم.هرگاه که در زیر گام های بی رحمانه زمانه پوستم کنده می شود با بوی آن جان می گیرم.

دوست خوبم

اگر تصمیمت مانند قیمت قند و چای و برنج و گوجه و مسکن و...هر روز تغییر نمی کند به یاد من باش.

اگر کابینه قلبت هر روز محل رفت و آمد و تودیع و معارفه نیست گاهی هم به من فکر کن.

اگر طرح های اقتصادی نگاهت آن قدر شتابزده نیست که نتیجه عکس بدهد صدای نفسهایم را گوش کن.

اگر و اگر و اگر...

دوست خوبم

امیدوار نیستم که دیگر هرگز تو را ببینم زیرا تو همیشه در نگاه منی و شاه نشین چشمم تکیه گاه خیال توست.

آخرین باری که پیراهن رفتنت را پوشیدی یادم است.تو را به آن لحظه سوگند می دهم که هرگز مرا فراموش مکن.